\
De natuur als thuis
Interview Alphabets of Flesh
Meryem Meghraoua is geboren in Bulgarije. Ze woont in Amsterdam, waar ze werkt als beeldend kunstenaar.
Meryem: “Mijn moeder is Bulgaarse en mijn vader komt uit Algerije. Mijn opa van moeders kant was kapitein, dus hij was veel op reis. Toen hij ziek werd, kon hij geen lange afstanden meer varen en kreeg hij een baan aangeboden in de haven van Algerije. Mijn moeder verhuisde mee met haar familie, omdat ze naar de kunstacademie wilde. In Algerije bekeerde ze zich tot de islam en ontmoette ze later ook mijn vader.
Mijn ouders pendelden jarenlang tussen Algerije en Bulgarije. Ik ben geboren in Bulgarije, maar vrij snel daarna verhuisden we naar Parijs. Daar is mijn zus ook geboren. Ik heb alleen maar fijne jeugdherinneringen aan Frankrijk, maar ik weet dat mijn ouders moeite hadden met de maatschappij. Toen mijn moeder haar master deed, kreeg ze bijvoorbeeld te horen dat ze niet zou afstuderen als ze haar hoofddoek niet af zou doen.
Toen ik acht was, verhuisden we naar het noorden van Engeland. Mijn ouders dachten daar vrijer te zijn om het leven te leiden dat zij wilden. Ik had een paar maanden nodig om Engels te leren praten en begrijpen. Daarna ontwikkelde ik een grappig Yorkshire-Frans-Bulgaars accent. Ik herinner me heel goed dat ik me in Engeland voor het eerst in mijn leven ‘anders’ voelde. Ik verlangde naar een gemeenschap om bij te horen, zoals we dat in Frankrijk hadden. We keken ook nog steeds Franse televisie en luisterden Franse muziek. Pas toen ik ouder werd, begon ik Engeland te waarderen. Op mijn eenentwintigste ben ik naar Londen verhuisd, omdat ik behoefte had om me te omringen met meer mensen die moslim én kunstenaar zijn.”
Thuisgevoel
“In Bulgarije staat het huis waar ik me het meeste thuis voel, waarschijnlijk omdat ik er geboren ben. Er woont familie en de inrichting is nog precies hetzelfde. Het voelt als een veilige cocon. Als ik echter naar buiten ga in Bulgarije, kan het soms vijandig aanvoelen, omdat ik als moslim word gezien en in eerste instantie niet als Bulgaarse.
Elke keer als ik me niet goed voel, probeer ik de zee op te zoeken. Of dat nu in Bulgarije, Engeland of Nederland is, zwemmend in zee voel ik me het meest mezelf en vrij. In Amsterdam, waar ik sinds een aantal jaren woon, voel ik me ook erg op mijn gemak. Hier is niets dat mijn ontwikkeling en levensstijl in de weg staat. Soms ga ik naar Parijs vanwege familie en bepaalde nostalgische herinneringen, maar daar voel ik veel meer vijandigheid door hoe er wordt gesproken over immigratie, religie en ras.”
Natuur
“Toen ze op zichzelf ging wonen, nam mijn moeder een plant mee uit de tuin van mijn opa. Telkens als we verhuisden, ging die plant mee. Ook toen ik naar Nederland verhuisde, gaf ze me een scheut van de plant. Die staat nu in mijn appartement, als een aandenken aan de tuin thuis.
Van mijn Bulgaarse roots heb ik sereniteit en connectie met de natuur meegekregen. Mijn moeder heeft me de geneeskrachtige werking van kruiden geleerd en bepaalde Bulgaarse tradities die ik in stand probeer te houden, zoals het dragen van een ‘martinitsa’ (armbandje) vanaf de eerste dag van maart totdat je de eerste bloesem ziet, om zo de lente te verwelkomen. Veel tradities die ik heb meegekregen, zijn ook verbonden aan het geloof, omdat mijn ouders allebei moslim zijn.
Spiritualiteit en verbinding met de natuur zijn heel belangrijk voor me, zowel in mijn dagelijkse leven als in mijn beeldende kunst. Overal waar ik naartoe ga, neem ik een steen mee als aandenken. Ik maak ook verf van stenen. Toen ik klein was, zei mijn vader een keer tegen me: ‘Geloof is als golven die op stenen slaan en ze na verloop van tijd glad maken’. Dat vind ik mooi. Stenen hebben veel gezien en meegemaakt en bestaan toch al eeuwen.”